Vakantie

Terwijl ik reis van stad naar stad in het indrukwekkende Italie schiet de een na de andere gedachte door mijn hoofd. Ik vang ze niet, ik laat ze vertroebelen in de lucht. Misschien wel bewust. Op vakantie moet ik niks (hoewel mijn twee kinderen daar anders over denken). Misschien is het wel mijn bedoeling van vakantie dat ik de complexheid van het dagelijks bestaan reduceer tot proporties die ik kan beheersen. Alles klopt, dus ik kan op mijn stoel zitten niks doen. Net zolang tot het saai wordt en dat ik weer hunker naar die oncontroleerbare complexheid.